Zondagen staan vaak bekend als hersteldagen van op stap gaan. Vandaag is menig mens waarschijnlijk nog meer aan het herstellen van dansen, feesten en drinken. Begin augustus wordt in Nederland namelijk gekenmerkt door de Pride. De Canal Parade is elk jaar weer een fantastisch feest op de Amsterdamse grachten. Mooie mensen, gave slogans en leuke muziek sierden dit jaar meer dan tachtig boten. Heel Amsterdam transformeert op die dag ook in één groot festivalterrein. Dansende mensen zijn verspreid over de hele stad. Het is een vreugdevolle gewaarwording.
Zelf vind ik de Pride een fantastisch evenement. Ik ben vrij activistisch en sta ook vooraan te strijden voor de gelijke rechten van onder andere de LHBTI+-gemeenschap. Ook al is Pride ooit begonnen als rel (wat overigens niet het geval is bij Amsterdam Pride) geniet ik van het feestelijke gedeelte. Mijn outfit bestond uit een jumpsuit met een bloemenpatroon, hoge roze sokken met witte sneakers, een anker-oorbel vanwege de Canal Parade en een gouden glitterbaard. Ik voelde me goed en feestelijk in deze outfit.
Er zijn echter mensen aan het herstellen van meer dan alleen dansen en drinken, namelijk onveiligheid en ongepast gedrag. Desondanks het feit dat Pride een feest ter ere van de LHBTI+-gemeenschap, trekt het meer aan dan alleen leden van die gemeenschap. Sommige bezoekers denken namelijk dat ze kunnen gaan en staan waar ze willen.
Glitterbaard
Tijdens de Canal Parade ben ik meerdere keren lastiggevallen door (voornamelijk) heteroseksuele vrouwen. Zonder dat ik het doorhad, zaten deze vrouwen aan mijn baard. Zonder toestemming dachten deze vrouwen dat het normaal was om aan mijn baard te plukken. Elke keer dat ik het gebeurde, duwde ik de persoon van mij af en zei ik vrij assertief, en soms zelfs boos, dat dit niet gewenst is.
Bij één dame ging ik het gesprek aan en vroeg ik of ze altijd aan mensen zat zonder hun toestemming. Ze keek me een beetje verbaasd aan en vroeg mij vervolgens of ze aan mijn baard mocht zitten, nadat ze dat al een poging gewaagd had zonder het te vragen. Ik zei nee en liep weg. Ik zag nog wel dat ze mij vrij bitchy aan keek, alsof ze het recht had om aan mijn baard te zitten.
Onveiligheid
Ik kan prima van me afbijten in dit soort situaties. Maar niet iedereen is zo, en ik ben ook niet de enige dit soort taferelen heeft meegemaakt dit jaar. De Canal Parade was nog niet eens 24 uur geleden en ik heb al talloze gelijksoortige verhalen gehoord. Een man die in zijn kont geknepen wordt door heteroseksuele vrouwen zonder zijn toestemming. Een jongen die in een bus zit en in aanwezigheid is van vervelende figuren en onveiligheid ervaart. Een groep mannen die een kilt dragen en ook lastiggevallen worden. Heteroseksuele mannen die op de vuist gaan bij het Homomonument en de Reguliersdwarsstraat. Een meisje dat door heteroseksuele mannen wordt lastiggevallen. Homostellen die de vraag krijgen of ze ‘echt’ homo zijn. Heteroseksuele mannen die staan te kijken naar de Parade maar tegelijkertijd wel tegen hun vriendin zeggen dat homoseksuele mannen hen niet moeten aanraken want anders. Een man die ‘k*nkerhomo’ naar zich geroepen krijgt als hij op de fiets zit.
Dit is maar handvol verhalen. Maar het belicht wel het probleem: een deel van de bezoekers van de Pride komt feesten zonder respect te hebben voor het feest en de gedachte erachter. Het hele land komt naar de hoofdstad om de aapjes te zien optreden, lijkt het wel.
Te gast zijn
Ongeveer een week voorafgaand de Pride stelde de organisatie Amsterdam Pride in een radio-interview dat de Pride van iedereen is, ook van de heteroseksuele mensen. Hier ben ik het fundamenteel mee oneens. En ik baseer mij op de voorbeelden die ik beschreef. Die voorbeelden illustreren dat het voor de gemeenschap zelfs op onze dag nog steeds erg onveilig kan zijn, veroorzaakt door mensen die niet bij onze gemeenschap horen. Natuurlijk geldt dit niet voor alle heteroseksuele mensen. Er zijn genoeg allies die het wel voor ons opnemen.
Maar Pride is een feest, een rel en een protest voor en door de LHBTI+-gemeenschap. Als je niet bij de gemeenschap hoort, maar wel komt feesten dan ben je te gast. Als je ergens te gast bent, dan gedraag je je. Althans, dat is hoe ik ben opgevoed.
